Size bu dünyadaki bütün değerli madenlerin hepsinden, hatta değer verdiğiniz her şeyden çok daha kıymetli bir şeyin emanet edildiğini düşünün.
Bu şey o kadar değerli, o kadar pahalı ki… Belki yaşadığınız dünya, hatta kainat dahi yanında ucuz kalıyor.
Yalnız bu emanetin bir kuralı var:
Ancak bir kereye mahsus kullanabilirsiniz.
Size belirli bir miktarda verilmiş ve tek kullanma hakkı tanınmış bu emanetin sonunun ne zaman geleceğini bilmiyorsunuz.
Doğru ve kıymetini bile bile kullanmanız tavsiye ediliyor.
Eğer size bildirilen kullanım şekline göre kullanırsanız, bu emanete sınırsızca sahip olacağınız söyleniyor.
Bu paha biçilmez emaneti, ilk başlarda farkında olarak ve kurallara uygun bir şekilde kullanıyorsunuz.
Ancak zamanla sanki o emanet hiç bitmeyecekmiş gibi davranmaya başlıyorsunuz.
Boş boş harcıyorsunuz…
Elmastan dahi daha değerli o emaneti, uyduruk bir taş parçası gibi görüp abes şeylerle ziyan ediyorsunuz.
Sonra gün geliyor…
Son emanetinizi dahi çöpe atıyorsunuz.
Ve emanetin sahibi gelip size:
“Nerede benim emanetim?
Onu neyde harcadın?
Neden böyle harcadın?”
dediği vakit artık iş işten geçmiş oluyor.
Evet…
O tek kullanımlık, paha biçilmez emanet
ZAMANDIR.
Ve bu zamanı hakkıyla eda edebilirseniz sonunda sonsuz bir hayata sahip olabilirsiniz.
İstediğiniz her şeyin anında olduğu sonsuz bir hayata…
O yüzden:
VAKTİNİ İSRAF ETME ÇÜNKÜ O SAHİP OLDUĞUN EN KIYMETLİ NİMET.
Nuriye Kübra Gümrükçü
Bir Cevap Yazın