BİR YOLCUNUN GÜNLÜĞÜ

Bazen insan, üfleyip geçtiği o toz zerresinin de aslında minik bir evren olduğunu kendine hatırlatmalıdır.

  • CENNETİM DESEM

    Ne desem, ne desem..? Öptüğümde kokusu mu desem,Yanımdayken özlemi mi desem,Gülüşündeki güzellik mi desem,Bakışındaki şefkat mi desem..? Ne desem, ne desem..? Evimin gül bahçesi mi desem,Ağladığımda gözyaşım mı desem,Yalnızlığımda yoldaşım mı desem,Hayattaki hazinem mi desem..? Ne desem, ne desem..? Rabbime şükrüm mü desem,Kalbiyle ısıtan mı desem,Sevincime sebep mi desem,Bana öğretmen mi desem..? Bilmem, ne desem,… Read more

  • GÖZYAŞI

    Her gözyaşın birer dert damlası gibi.Nazikçe dökülüyor ıslanmış, yorgun gözlerinden,O sıcacık damla, süzülüyor yanağını okşarcasına. Akıyor, akıyor… Belki derdin hafifliyor o aktıkça.Öyle sakin akıyor ki, sanki her birinde birer anı var senden; ayrılmak da istemiyor, unutulmak da… Damlıyor, damlıyor… Yavaş yavaş veda ediyor sana. Bir kez ayrıldı mı geri gelmiyor bir daha, senden de alıp… Read more

  • KORKUYORUM

    Bazen sadece sımsıkı kapatmak istiyorum gözlerimi,Susturmak istiyorum beynimdeki tüm gürültüleri,Görmek istiyorum göremediğim gerçekleri,Duymak istiyorum sessizliğin seslerini,Söndürmek istiyorum içimde yanan ateşleri,Bağırmak istiyorum kendime söyleyemediklerimi. Ama sadece susuyorum çığlıkların arasında,Ve sadece duruyorum, yağan yağmurun altında. Sanki kör, sağır, dilsiz gibiyim;Ruhu çalınmış âdem gibiyim,Ağzı bağlanmış bülbül gibiyim. Meyve topluyorum darağacından,Ne yapacağımı bilmez haldeykenMedet bekliyorum insanlardan Korkuyorum…Belki de yalnızlıktan… Read more

  • RUHUMUZUN KOSTÜMÜ

    Toplum olarak dünyadaki kostümümüz olan bedenimize o kadar ehemmiyet veriyoruz ki, o kostümün içindeki asıl benliğimizi unutuyoruz. Kimse dünyaya dış görünüşünü seçerek gelmedi ve bu  kimsenin başarısı veya başarısızlığı değil. Demek istediğim şu ki: Dış görünüşümüz bizim tercihimiz değildir. Ailemizin tercihi değildir. Genlerimizin tercihi değildir. Atomlarımızın tercihi de değildir. O tercih tek, seni yaratan Cenab-ı… Read more

  • Hayatta karşıma çıkan insanlardan yola çıkarak anladım ki insanlar iki şeye benzer: Kara deliklere ve yıldızlara. Kara delik dediğim kişiler, sizi bazen huzursuz eder ama genelde kendini hiç fark ettirmez; sizi yavaş yavaş emer, bütün o ışığınızı soğurur. Yıldız diye bahsettiğim kişiler ise çoğunlukla fark edilir. Onun olduğu ortamda farklı bir maneviyat hissedersiniz, ondan hiç… Read more

  • ZAMAN VE İNSAN

    Eskiden en acımasız varlığın zaman olduğunu düşünürdüm.Çünkü geçmesini istemediğim o güzel anılar, ne kadar yırtınsam da, ağlasam da bir daha geri gelmezdi.Zaman ise hiçbir şey olmamış gibi ilerlemeye devam ederdi. Sadece “Tik tak, tik tak” der ve durmadan akıp giderdi. Ama sonra düşündüm ki, zaman diye bir varlık eğer hiç olmasaydı, evrende de bir düzen… Read more

  • ASIL ZENGİNLİK

    Size bu dünyadaki bütün değerli madenlerin hepsinden, hatta değer verdiğiniz her şeyden çok daha kıymetli bir şeyin emanet edildiğini düşünün. Bu şey o kadar değerli, o kadar pahalı ki… Belki yaşadığınız dünya, hatta kainat dahi yanında ucuz kalıyor. Yalnız bu emanetin bir kuralı var: Ancak bir kereye mahsus kullanabilirsiniz. Size belirli bir miktarda verilmiş ve… Read more

  • YILDIZLARA ULAŞMAK

    Kazıyorum.En derinlere ulaşmaya çalışıyorum. Karanlığa…Karşıma çıkan zorluklar beni durdurmaya çalışsa da, yine de kazıyorum.Sanki bir şey arıyorum.Aşağılarda olan bir şey. En diplerde… En karanlıkta… Kazarken ellerim parçalanıyor, kanıyor. Ama durmuyorum.Çünkü aşağıdaki o şey öyle güçlü ki, ona karşı gelemiyorum.Beni kuvvetlice çekiyor.Ben de kazıyorum.Belkide oradaki sadece bir aldatmaca.Belki anlık bir heves.Belkide ona ulaştığımda geriye kalan sadece… Read more