Hayatta karşıma çıkan insanlardan yola çıkarak anladım ki insanlar iki şeye benzer:
Kara deliklere ve yıldızlara.
Kara delik dediğim kişiler, sizi bazen huzursuz eder ama genelde kendini hiç fark ettirmez; sizi yavaş yavaş emer, bütün o ışığınızı soğurur.
Yıldız diye bahsettiğim kişiler ise çoğunlukla fark edilir. Onun olduğu ortamda farklı bir maneviyat hissedersiniz, ondan hiç ayrılmak istemezsiniz. Çünkü tam aradığınız şeye sahiptir; sizi aydınlatır, nurlandırır. İşte bu kişiler, toplumdaki çok değerli hazinelerdir.
Ben uzun süre o ışığı bulamadım, karanlıkta kaldım ve buna sebep olarak çevremi suçladım. Meğer ben kör olmuşum; etrafım karanlık değilmiş. Gözümü açınca gördüm ki her yerde yıldızlar parıldıyormuş.
Sonra anladım ki yıldızları görünce kara delikleri daha iyi fark ediyor insan. Onlar hem o nuru sömürüyor, hem etrafının huzurunu emiyor, hem de seni içine çekiyor.
Kara deliklerden korunabilmenin tek yolu ise onlardan olabildiğince uzak durmaktır.
Kara deliklerden uzak, yıldızlara yakın bir ömrünüz olsun.
Selam olsun o yıldızlara…
Nuriye Kübra Gümrükçü
Bir Cevap Yazın